Μέρος 6
Η Μάρεν δεν μίλησε αμέσως.
Τα λόγια του αξιωματούχου αντήχησαν μέσα της σαν προειδοποιητική σειρήνα.
«Κάποιος άνοιξε ξανά τον φάκελο...»
Ήξερε πολύ καλά ποιον φάκελο εννοούσε.
Έναν φάκελο που είχε χαρακτηριστεί άκρως απόρρητος.
Έναν φάκελο που δεν έπρεπε να ανοίξει ποτέ ξανά.
Ο αξιωματούχος την πλησίασε ακόμη περισσότερο.
«Πρέπει να φύγουμε.»
Η Μάρεν κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Όχι ακόμα.»
«Υποναύαρχε...»
«Πέντε λεπτά.»
Ο άνδρας κατάλαβε.
Έκανε πίσω χωρίς άλλη κουβέντα.
Ο Κάλντερ την πλησίασε ανήσυχος.
«Θεία... συμβαίνει κάτι σοβαρό;»
Εκείνη χαμογέλασε αχνά.
«Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ όταν νομίζεις ότι τελείωσαν.»
Η Λιόρα κατάλαβε αμέσως.
«Έχει σχέση με εκείνη την επιχείρηση;»
Η Μάρεν την κοίταξε.
«Ναι.»
Η Λιόρα χλόμιασε.
«Νόμιζα ότι είχαν συλληφθεί όλοι.»
«Κι εγώ το ίδιο πίστευα.»
Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Άλντεν παρακολουθούσε χωρίς να καταλαβαίνει.
«Για ποια επιχείρηση μιλούν;»
ρώτησε τον Γκρίφιν.
«Δεν ξέρω...»
απάντησε εκείνος.
«Δεν μας λέει κανείς τίποτα.»
Ξαφνικά ο ηλικιωμένος αξιωματούχος γύρισε προς τον Άλντεν.
«Κύριε Ρόου...»
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να γνωρίζετε.»
Ο Άλντεν συνοφρυώθηκε.
«Τι εννοείτε;»
«Η κόρη σας δεν έφυγε από την οικογένεια μόνο εξαιτίας εκείνης της νύχτας.»
«Τι;»
«Υπήρχε κι άλλος λόγος.»
Η Μάρεν έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια.
«Δεν χρειάζεται...»
Ο αξιωματούχος όμως συνέχισε.
«Είκοσι ένα χρόνια πριν, λίγες εβδομάδες αφότου την διώξατε από το σπίτι...»
«...κάποιος προσπάθησε να τη σκοτώσει.»
Η αίθουσα πάγωσε.
Ο Γκρίφιν έκανε ασυναίσθητα ένα βήμα πίσω.
Ο Άλντεν έμεινε ακίνητος.
«Αυτό είναι αδύνατον...»
«Όχι.»
είπε ήρεμα η Μάρεν.
«Είναι η αλήθεια.»
Ο Κάλντερ την κοίταζε σοκαρισμένος.
«Δεν μου το είπες ποτέ...»
«Δεν υπήρχε λόγος.»
«Ποιος το έκανε;»
Η Μάρεν δεν απάντησε.
Ο αξιωματούχος πήρε τον λόγο.
«Δεν μάθαμε ποτέ ποιος έδωσε την εντολή.»
«Βρήκαμε μόνο αυτούς που εκτέλεσαν την επίθεση.»
Ο Άλντεν ένιωσε τα πόδια του να λυγίζουν.
«Και... γιατί;»
Η Μάρεν τον κοίταξε για πρώτη φορά με βλέμμα γεμάτο λύπη.
«Γιατί κάποιος πίστευε ότι ήξερα κάτι που δεν έπρεπε να ξέρω.»
Η Λιόρα ψιθύρισε:
«Ο φάκελος...»
«Ακριβώς.»
Η Μάρεν πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Εκείνη η υπόθεση δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά.»
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος από την είσοδο του ξενοδοχείου.
Όλοι γύρισαν.
Δύο άνδρες με σκούρα κοστούμια μπήκαν βιαστικά στην αίθουσα.
Περπατούσαν κατευθείαν προς τη Μάρεν.
Ο πρώτος σταμάτησε μπροστά της.
Της έδωσε έναν σφραγισμένο φάκελο.
Επάνω έγραφε μόνο μία πρόταση.
Η Μάρεν τον διάβασε...
και το πρόσωπό της άλλαξε αμέσως.
Η Λιόρα ανησύχησε.
«Τι γράφει;»
Η Μάρεν σήκωσε αργά το βλέμμα.
«Γράφει...»
"Ξέρουμε ποιος πρόδωσε την οικογένειά σου πριν από είκοσι ένα χρόνια."
Τέλος Μέρους 7…
0 comments:
Post a Comment